„— Słyszałem o jeszcze innym wydarzeniu — zaczął tedy Grossenberg. — Słyszałem z drugiej ręki i oczywista nie mogę ręczyć za autentyczność. Jednakże osoba, która mi to opowiadała, współpracowała blisko z naszym MSZ, więc raczej wierzę, iż była nieźle poinformowana. Szło mianowicie o powieści Żeromskiego, które Żeromski z dedykacją wysyłał do Conrada i za które jakoby Conrad w entuzjastycznych słowach dziękował. Stąd ustaliła się opinia, że wysoko sobie te powieści ceni. Otóż po jego śmierci okazało się, że zadedykowane przez Żeromskiego książki nie były przez Conrada wcale rozcięte. Znowu nastała pauza.
— ...Ale, ależ... ma się rozumieć, że nigdy... Gdzież tam... — wyrzekli potem chórem Szymanowski i mecenas. Bo i nie! o porządności Conrada ani przez chwilę nie wątpiono. Tylko że jednak... jednak coś tu było. A może wszystkiemu zawiniła Orzeszkowa
Wtem do hallu naraz z dwóch stron — i z windy, i przez drzwi z ulicy — wpłynęły dwie grupy panów i pań, mających prawdopodobnie coś wspólnego z operą, gdyż mecenas rozpoznał pewnego dyrygenta i scenografkę. Śród nich na tle normalnych marynarek i sukien odbijały się szczególną malowniczą plamą białe portki z parzenicami gazdy Wawrytki, którego nie wiadomo jaki halniak zaniósł tu z Tatr; może zresztą nie halniak, lecz coś związanego z baletem Harnasie. Obok niego szedł ten sam młodzieniec o kapryśnych oczach, podobny nieco do lorda Douglasa.“(5)