„która wywija nią na wszytkie strony; wreszcie jak wszędobylska Jinny Love Stark pyta — Czemuś jej nie schowała
—Opowiem ci, co panna Neli podała dziś na podwieczorek — odezwała się matka. Mówiła głosem cichym, przerywanym. Była świetlaną smugą, migotającą u stóp łóżka Locha.
—Dobrze mamo.
—Więc posłuchaj tylko. Dała wydrążone pomarańcze, napełnione sokiem pomarańczowym. Każda przykryta drugą połówką, ozdobiona listkami z zielonego lukru. W każdej sterczała słomka. Na plasterkach ananasa nałożone smażone patety i małe rączki wypieczone z ciasta. Potem podała potrawkę z kury w czarkach z chleba, które nawet nieźle trzymały ciepłe. Do tego były marynowane brzoskwinie przyozdobione wokoło płatkami z twarożku, ufarbowanego na różne kolory. Na środku stołu znajdował się łabędź z ptysiowego ciasta. Miał piórka z bitej śmietany, biszkoptową szyję i oczki z zielonego lukru. Były też malutkie ptysie, wypełnione masą daktylową. Nie większe od ziarna bobu.
Westchnęła niespodziewanie. — Czy byłaś chociaż głodna, mamo — zapytał.
Wiedział, że matka w grucie rzeczy nie mówi do niego, lecz rozczulony mimo to jej Obecnością pozwalał jej ciągnąć dalej, podczas gdy oboje wsłuchiwali się w szum skrzydeł i świer“(7)