„W stanach prohibicji, wybranych jako przykład stanów wyjątkowych, dochodzi do znacznego zaburzenia równowagi społecznej, w której dostateczna część społeczeństwa nagle została pozbawiona możliwości zaspokajania niezbędnych według niej potrzeb. Narkoman staje się odbiorcą usług zorganizowanej grupy ludzi, którzy z jednej strony zainteresowani są przedłużeniem okresu prohibicji, a z drugiej, wobec dużego ryzyka swej działalności, rządzą się odpowiednio bezwzględnymi zasadami współżycia, odmiennymi od obowiązujących w reszcie społeczeństwa. Wykorzystują więc zaburzenie równowagi społecznoekonomicznej, . głównym motywem pierwotnego powstania ich grupy jest korzyść materialna.
W pewnym sensie na biegunie przeciwnym — ho czysto psychicznym — powstają grupy terrorystyczne, gdyż pierwotnym motywem ich działania są znaczne odchylenia w głoszonych poglądach społecznych lub chęć zysku z okupu za zwolnienie porwanych czy uprowadzonych ludzi.
Pośrednią formą tych dysypatywnych struktur społecznych są najrozmaitsze kliki, bardziej groźne przez swą powszechność niż z powodu obowiązujących w nich statutów organizacyjnych.
Powyższe przykłady przedstawiają oczywistą patologię społeczną, powstającą i istniejącą jedynie w warunkach dalekich od równowagi społecznoekonomicznej i dlatego zainteresowaną w jej podtrzymywaniu. Tylko społeczeństwa z prawidłową homeostazą społeczną mogą ją skutecznie likwidować.“(6)